آغاز تجربه RQ-170 این بار از دل آب ها

به گزارش مشرق ؛ سخنان سخنگوی سپاه درباره به دست آمدن یک زیرسطحی آمریکایی و آغاز فرآیند مهندسی معکوس آن، بار دیگر موضوع اهمیت دستیابی به سامانه های پیشرفته بدون سرنشین را مطرح کرده است؛ سامانه ای که به گفته سردار حسین محبی، از فناوری برتر برخوردار است و حالا قرار است با بررسی دقیق اجزا، سامانه های کنترلی، حسگرها و معماری آن، فرآیند مهندسی معکوس این فناوری در ایران آغاز شود.

زیر سطحی Dive-LD حدود 5٫8 متر طول و نزدیک به سه تن وزن دارد و برای انجام مستقل مأموریت های طولانی در آب های عمیق طراحی شده است. این سامانه می تواند تا 10 روز زیر آب فعالیت کند و براساس مشخصات اعلامی سازنده، توان رسیدن به عمق 6000 متر را دارد.

طراحی ماژولار این سامانه و بخش های تولیدشده با چاپ سه بعدی نیز امکان نصب سریع انواع حسگرها و محموله های مأموریتی را فراهم می کند. شناسایی و مراقبت زیرسطحی، نقشه برداری بستر دریا، کشف مین، بررسی کابل ها و خطوط لوله دریایی، پشتیبانی از جنگ ضدزیردریایی و انتقال اطلاعات از جمله مأموریت های احتمالی آن عنوان شده است.

اما اهمیت این سامانه برای ایران فقط به قابلیت های عملیاتی آن محدود نمی شود. آنچه می تواند اهمیت بیشتری داشته باشد، اطلاعاتی است که از بررسی ساختار و اجزای آن به دست می آید؛ از نوع حسگرها و تجهیزات تصویربرداری گرفته تا سامانه های کنترل و نحوه ارتباط میان اجزای مختلف.

آنچه روی میز مهندسان قرار می گیرد

مهندسی معکوس یک سامانه پیشرفته، علاوه بر امکان ساخت نمونه مشابه، با بررسی دقیق حسگرها، تجهیزات تصویربرداری، سامانه های کنترل و هدایت و معماری ارتباطی آن می تواند به شناخت بیشتر فناوری سامانه های خودکار زیرسطحی منجر شود؛ شناختی که به گفته کارشناسان می تواند در طراحی و توسعه نسل جدید سامانه های بومی مورد استفاده قرار گیرد و در برخی حوزه ها مسیر تحقیق و توسعه را کوتاه تر کند.

این موضوع، تجربه ای مشابه در حوزه پهپادی را نیز به یاد می آورد؛ جایی که ایران در سال 1390 موفق شد پهپاد آمریکایی RQ-170 را به دست آورد و پس از آن، بررسی اجزای مختلف این پرنده در دستور کار قرار گرفت.

در تجربه RQ-170، سامانه های تصویربرداری، حسگرها، تجهیزات الکترونیکی و معماری پرنده مورد بررسی قرار گرفت و در ادامه نمونه هایی مانند سیمرغ و صاعقه بر پایه مهندسی معکوس این پرنده توسعه یافتند.

اهمیت آن تجربه نیز تنها به ساخت یک نمونه مشابه محدود نبود، بلکه بررسی یک سامانه پیشرفته، اطلاعاتی درباره طراحی بدنه، سامانه های الکترونیکی، تجهیزات تصویربرداری، ارتباطات و معماری کلی یک پرنده پنهانکار در اختیار متخصصان قرار داد.

اکنون در حوزه زیرسطحی نیز بررسی یک سامانه بدون سرنشین پیشرفته می تواند چنین نقشی داشته باشد. به این ترتیب، اهمیت به دست آمدن Dive-LD را باید فراتر از یک موفقیت عملیاتی دید؛ چراکه بخشی از ارزش این شکار، در فناوری و اطلاعاتی است که پس از آن در اختیار مهندسان قرار می گیرد.